6 maanden onderweg

Hallo!

 

Groeten uit Singapore.

Ik ben nu zes maanden onderweg, en dit is ook qua afstand het verste dat ik ooit van huis ben geweest. Ik heb me hard geamuseerd de laatste weken met open mics doen in Kuala Lumpur en hier, en met apen fotograferen in Borneo, en duiken op één van de indrukwekkendste duiksites van de wereld, maar ik moet zeggen dat ik wat reizen betreft zo’n beetje klaar ben. Straks vlieg ik naar Bougainville*, en ik ben blij dat ik daar gewoon 3 weken op 1 plek ga zitten. Ik had nooit gedacht dat ik Antwerpen al zou missen na een half jaar maar wat blijkt? Ik mis jullie domme koppen godverdomme. Ik mis mijn koffieplek met al die mooie mannen en vrouwen en ik mis al die lelijkerds van de comedy. Ik mis mijn vrienden die ik al zo lang ken dat ze me beter kennen dan ik mezelf.

Maar bon. Ik probeer mijn lot met waardigheid te dragen…

Nee bullshit natuurlijk ik amuseer me te pletter, en de oneindige vrijheid is fantastisch. En you don’t know what you got til’ it’s gone, dus door weg te zijn van thuis leer ik wat er daar belangrijk is. Ik ga me ernaar proberen gedragen als ik terug ben. Doe me eraan denken als ik het vergeet.

Tot over drie maanden. Ik kijk ernaar uit. Maar nu eerst nog een paar van de mooiste en boeiendste plekken op de aardbol bezoeken.

 

Hou jullie goed,

 

Rik

 

*Zoek het op. Boeiende historie.

Singapore

Zicht op schepen die voor anker liggen voor de kust van Singapore.


Posted in kort, Update

Gelukkig nieuwjaar

Mijn blog-goesting was een beetje in de uitstelschuif verzeild maar hoppa. Hier is er weer eentje.

Ik zit nu in Da Nang, in centraal Vietnam. Een provinciestad die midden in een vastgoed-boom zit met tien nieuwe bruggen over de rivier en nieuwe stadions en een gigantisch pretpark maar ik begrijp eigenlijk niet precies waarom: andere steden hier in de buurt (zoals Hoi An, waar ik tot eergisteren zat) zijn veel mooier en hebben een interessantere ligging qua strandtoerisme.

 

Maar eerst: hoe is het met mij? Prima, dankuwel. Sinds mijn vorige update ben ik Divemaster én duikinstructeur geworden op Malapascua. Beide opleidingen waren heel interessant, hoewel bij de instructeurs-opleiding de business-kant van de zaak meer aanwezig was dan ik had verwacht. Ik zal ook altijd wel een romantische ziel blijven vermoed ik.

Nadat ik afgestudeerd was als instructeur, en nog een 6-tal instructeurs-specialisaties gedaan had, ben ik vertrokken naar Vietnam. Een dagje in Hanoi rond gehost, en dan de bus genomen naar Ha Giang, een stad in het verre noorden van Vietnam. In Hanoi had ik alvast een lange broek, een overjas, een muts en handschoenen gekocht. In Ha Giang was het zo’n 12 graden, en van daar ben ik met een brommertje nog verder de bergen in gereden, door regen en wind. Allemaal om wat foto’s te nemen.

Voor zij die niet zo vatbaar zijn voor mijn spervuur aan foto’s op de sociale media: ik ben nogal obsessief met fotografie bezig de laatste maanden. Op instagram (klikken om te bekijken) post ik zo ongeveer dagelijks wel één en ander, en op smugmug (ook klikken) kan je mijn beste werk zien, en zelfs kopen. Alles van postkaartjes tot grote canvassen met mijn werk op! Koop wat van me, zo kan ik wat blijven reizen, en hoeven jullie het niet te doen.

 

Nadat ik in het noorden een paar dagen had rondgesjeesd op een brommertje ben ik terug naar Hanoi gegaan waar ik mijn oude vriend Fonne ben tegengekomen. Met hem heb ik samen oudjaar gevierd.

Van Hanoi zijn we per trein naar Hoi An gereisd, een mooie stad op een dik half uur van hier. Daar hebben we 2 dagen rondgehost en fantastisch gegeten.

Het eten in Vietnam is overigens bijna overal fantastisch. Van goedkope street food tot sjieke restaurants. (Ik moest wel. Het was met de Fonne.)

 

In elk geval: morgen vlieg ik naar Ho Chi Minh City (het oude Saigon), daar ga ik mijn visum voor Thailand in orde maken, de Fonne weer ontmoeten, en een vlucht boeken naar Thailand. Daar ga ik weer wat meer duiken, en hopelijk les geven.

 

Groetjes en tot binnenkort,

 

Rik


Posted in Update, Vietnam

Studentenleven

Lang heb ik er niet over moeten nadenken, ik ben dus begonnen aan mijn opleiding tot “divemaster” hier op Malapascua. Als alles goed blijft gaan ben ik op 8 november een divemaster. (Ik heb voor 5 weken ipv 4 gekozen om zo nog wat extra ervaring op te doen tijdens mijn opleiding.) Dan ga ik twee weekjes verder reizen, maar dan kom ik alweer terug naar Malapascua, want ik heb me ineens ook ingeschreven voor hun volgende opleiding voor duikinstructeurs. Die begint op 22 november.

 

Ik hou hout vast terwijl ik het typ, maar ik ben normaal gezien een duikinstructeur op 15 december!

 

Daarna wil ik nog wat reizen, en dan zien of ik werken als duikinstructeur kan combineren met de wereld zien, zodat jullie het niet hoeven te doen.

 

Groetjes,

 

Rik

 

Hier is een filmpje van mijn collega-divemaster student Dan uit Engeland met een Thresher Shark (een Alopia, een soort Voshaai).

 

 

 


Posted in Filippijnen, kort, Plannen, Update

Malapascua

Hey!

 

Ik zit ondertussen op Malapascua, een paradijselijk tropisch eiland vol duikcentra. Ik heb hier een prima duikcentrum gevonden, erg goed georganiseerd, gerund door Britten, met een top programma voor Divemaster studenten. Dus nu ben ik in de verleiding om hier te blijven en mijn Divemaster diploma te halen, en misschien ook dat van Instructeur.

Een Divemaster is iemand die toeristen kan gidsen en begeleiden op hun duiken, en die assisteert bij opleidingen. Een Instructeur is uiteraard iemand die duikles geeft.

Ik was van plan om dat diploma te gaan halen op Komodo in Indonesië in November, maar de school daar, waar ik geïnteresseerd in was, neemt geen nieuwe Divemaster studenten meer aan tot april 2016. Ze openen in november namelijk een nieuwe vestiging  in Raja Ampat, Westelijk Papua. En ze willen me ook niet als stagiair aannemen in Papua…

Dus mijn oorspronkelijke reisplannen voor dit jaar zijn een beetje overhoop gegooid, en ik zit nu te denken of ik hier zou blijven en die opleiding doen, of doorreizen. Ik heb vandaag een dagje ingelast om het eiland te verkennen en te praten met een paar mensen van de school over hun Divemaster-programma. En op even rustig na te denken en de voor- en nadelen af te wegen.

De afgelopen weken zijn qua duiken echt super geweest, zoals je misschien al kon zien aan mijn foto’s, maar ik ben nog niet echt heel veel mensen tegen gekomen, en ik kijk er eigenlijk naar uit om me even te “settelen” voor een paar weken en me met die opleiding bezig te houden, samen met een groepje collega’s.

Langs de andere kant wenkt “the road” (of in het geval van de Filipijnen vaak “het ruime sop”), en is er nog ZO veel te zien in de Filipijnen en de rest van Zuidoost Azië.

Soit. Ik ga een beetje rond hossen en erover nadenken, zo hoeven jullie dat niet te doen.

Ik hou jullie op de hoogte.

 

R


Posted in Uncategorised

Sore Eye op Siquijor

Ik ben hier ongeveer een week geleden aangekomen, samen met Bernhard, een professor antropologie uit Wenen. Hij had net een semester les gegeven aan een universiteit in Kyoto, en was nu van een paar weken vakantie op de Filippijnen aan het genieten, maar tegelijk op zoek naar een plek om in januari veldwerk te komen doen met een groep studenten. Hij was sinds kort beginnen duiken, en was er helemaal wild van. We ontmoetten elkaar op de overtocht van Tagbilaran naar Dumaguete. De reguliere ferry was voor de tweede dag op rij afgelast. Een handige zakenman had van de gelegenheid gebruik gemaakt om een “special boat” te organiseren. Zo kwam het dat ik met Bernhard, vier jonge Denen, een Spaanse vrouw van rond de vijftig, twee Filippijnse transseksuelen (of euh grote vrouwen) met een vriend, en vier piepjonge gillende Chinese meisjes op een houten boot onder een dak van zeildoek de oversteek maakte. Voor het dubbel van de prijs van de ferry.

Bij het eerste kleine golfje, nog voor we de baai uit waren, gilden de Chinese meisjes in hun fashion-kleedjes alsof we met man en muis zouden vergaan. Hun overtocht leek op een volwassen worden: hun aanstellerige gegil evolueerde naar miserabele verslagenheid. Maar later verzamelden ze moed. Eentje werd echt zeeziek, maar de anderen troostten haar. Uiteindelijk begon de dapperste van het groepje te zingen. Luid. En de rest zong mee. De heldinnen hadden hun mythische uitdaging overleefd. In tussentijd had ik het over koetjes en kalfjes met mijn nieuwe reisbuddy: professor Bernhard uit Oostenrijk, een antropoloog met 3 kinderen van tussen 22 en 27 jaar oud. We verbaasden ons samen over de epische emotionele tocht van de Chinese prinsesjes, en genoten van het boottochtje en de zeebries.

Na een voormiddag duiken met Bernhard kreeg ik last van mijn ogen. In eerste instantie dacht ik dat het kwam van de babyshampoo die Jay de Hollandse duikinstructeur (vast een Joep of een Joost of zo) had uitgedeeld aan het begin van de duik. De traditionele methode om aandampen van je duikbril tegen te gaan is speeksel, maar sommige meer beschaafde mensen gebruiken shampoo, of andere zeep. Babyshampoo is het handigst omdat het niet in de oogjes hoort te pikken. Maar mijn oogjes pikten dus wel. Redelijk hard zelfs. Die avond heb ik nog samen met Bernhard gegeten, en interessante gesprekken gehouden over hoe zelfvertrouwen vaak het voorrecht van de hogere sociale klassen is, en wat de functie van een comedian in de maatschappij zou moeten zijn. Onderwijl pikten mijn ogen nog steeds. Normaal zouden we de volgende dag weer gaan duiken, maar toen ik wakker werd plakten mijn oogleden aan elkaar; in de spiegel zag ik in een waas dat het wit van mijn ogen knalrood was. Ik ging niet duiken die dag. Ik heb nog een week niet gedoken.

“You have sore eye”. Het was Fides mijn huisbazin die het voor de eerst keer zei, en ik zou het nog vaak horen de dagen die volgden. “Sore eye” is de lokale uitdrukking voor een virale infectie die erg besmettelijk is (geen idee van wie ik het gekregen heb) en die zorgt voor een ontsteking van het buitenste laagje van je oog. Dokters noemen het conjunctivitis. Amerikanen noemen het pinkeye. Op de Filippijnen komt het blijkbaar vaker voor.

Elke keer als ik iets ging eten: “You have sore eye?” “-Yes.” “-Oooh…”

Meestal enkel een bezorgde blik, soms wijze raad.

-Best for sore eye is the milk from the breast.

-So I have to go find a pregnant lady.

-Yes. No. Not pregnant lady.

-A young mother.

-Yes.

Ik heb het niet uitgeprobeerd.

De dagen die volgden heb ik grotendeels doorgebracht op het brommertje dat ik huurde. Op Siquijor is weinig verkeer, en een prima weg rondom het hele eiland. Op één van mijn tochten begon het plots te regenen. Ik werd enthousiast gewenkt door een Filipino om met mijn brommertje onder zijn afdak te parkeren om te schuilen. Welaan dan, vriend, graag! Meer nog, ik werd door hem vriendelijk binnen uitgenodigd. Er stonden nog een paar schoolmeisjes van een jaar of zestien te schuilen onder zijn afdak. Hij zei iets smakelijks in het Cebuano tegen het schoolmeisje dat het dichtste bij stond en gaf haar een high five. Ik denk dat er beslissingen over mijn toekomst werden genomen waar ik liever bij betrokken was geweest. Hij duwde een glaasje bier in mijn handen.

Ik ging naar binnen in zijn huisje. Zijn gezinnetje: een jonge vrouw en een dochtertje van een jaar of 4 (te oud voor borstvoeding, helaas). Een oudere vrouw was de teennagels van de jonge moeder aan het verzorgen.

Where you from? Ah Belgium! You have wife?

Ik loog van wel. In Belgium zei ik. Teleurstelling.

You have sore eye! Is con-tay-gious. You can give someone else.

– Contagious yes.

You give someone else.

– Yes. Contagious. I’ve had it for three days now. I hope it gets better soon.

Not get better. You give someone else.

 

Dat was de oplossing natuurlijk. Ik moest gewoon iemand vinden om het aan door te geven. Dan was ik er vanzelf vanaf.

Simpel.

More beer? No thank you. You want sigaret? No thank you. I don’t smoke. I don’t smoke and I don’t drink. Het voelde belachelijker om te zeggen dan dat ik getrouwd was in België. Maar het was niet gelogen. Ik rook al bijna een jaar niet meer, en heb sinds ik op reis vertrokken ben nooit meer dan één biertje gedronken. Een andere mens, quoi. Het is nog wennen.


Posted in Filippijnen, Update

Filippijnen!

Ik zit dus ondertussen al een paar dagen in de Filippijnen. Het is hier prachtig. Ik ben 2 dagen gaan duiken (check mijn instagram-feed voor de foto’s), en heb me nu even in een provinciestadje (Tagbilaran) genesteld om mijn tijd te nemen om te leren foto’s bewerken en video’tjes monteren…

De eerste pogingen kan je al zien op mijn Instagram-feed en mijn Facebook-profiel.

Ik trek maar foto’s en ik film maar en ik duik,

zo hoeven jullie het niet te doen.
Liefs,

Rik


Posted in Filippijnen, kort, Update

De zon breekt door de wolken

Vandaag scheen voor het eerst de zon! Net als elke stad voelt het hier dan opeens helemaal anders. Beter. Mensen zijn wat rustiger en losser. De sfeer is minder bedrukt.

Ik zit hier ondertussen in een crappy hostel om geld uit te sparen, maar voor hetgeen ik hier betaal kan ik op eender welke andere plek in Azië waarschijnlijk een degelijke hotelkamer vinden. Maar bon, het was een avontuur, en ik heb er een paar verhalen aan overgehouden. Die volgen nog.

In elk geval: ik trap het hier af. Ik heb een vlucht geboekt: op maandag vlieg ik naar Manila, dat is hier 2 uurtjes vliegen vandaan. Ik vlieg ’s ochtends vroeg en ik hoop maandagavond al ergens in het noorden van Luzon te zitten, in de rijstvelden en de jungle, want ik heb effe genoeg van steden. Hong Kong is cool maar voorlopig ben ik klaar met de grootstad.

Mijn plan is om een maand of langer door de Filippijnen te reizen, veel gaan duiken, en kijken of ik ergens kan leren golf-surfen. Daarna reis ik door naar ofwel Vietnam, ofwel naar Thailand.

Maar eerst trek ik de jungle in. Dan hoeven jullie het niet te doen.

Graag gedaan,

Rik


Posted in Hong Kong, kort, Plannen, Update

We zijn vertrokken: eerste update uit Hong Kong

Voila nu is het een echte reis-blog.

Mijn vlucht naar Hong Kong – over Beijing – verliep vlotjes, al waren de goeie reviews die ik gelezen had over Hainan airlines en de luchthaven van Beijing behoorlijk overdreven. Als het nu 1975 was geweest, was ik van alles heel content geweest, maar echt fris waren de interieurs van de vliegers van Hainan niet, en veel was er niet te zien op de luchthaven van Beijing.
Maar bon ik ben er veilig geraakt, en dat is uiteraard het belangrijkste.

Hong Kong ligt de laatste twee dagen onder een laaghangend wolkendek, en ik heb nog geen straaltje rechtstreeks zonlicht gezien. Het is hier vrij vochtig en aangenaam warm. Af en toe miezert het een heel klein beetje, maar het heeft nog nooit zo geregend dat ik vond dat ik moest gaan schuilen. Op zich vind ik het niet zo erg dat het geen stralend weer is: ik ben eigenlijk vooral bezig geweest met inkopen doen. Een nieuwe lichte laptop, accessoires voor mijn GoPro camera, pakspullen ter vervanging van die schoendoos waar ik de helft van mijn gerief op de heenweg van thuis in had zitten, een drinkfles, en KEI-straffe DEET. (98,8%)

Ik heb kunnen reizen tot Hong Kong met mijn rugzak als handbagage, omdat ik vlot onder de 10 kilo zat, maar ik vrees dat met die laptop erbij, en nog wat kleine spullen, dat voor de volgende etappes van mijn reis niet meer zal kunnen… We zullen zien. Nu ik niet meer rook is wachten bij een transportband na een lange vlucht niet meer de hel die het vroeger was. Maar ik moet zeggen: niks voelt beter dan los voorbij die hele bagage-bende te hossen, op weg naar de uitgang. Vrolijk naar buiten nog vóór de rest van de passagiers op dat schermpje heeft gevonden bij welke transportband ze juist op hun valiezen moeten gaan wachten…

Ik voel een lichte onrust over waar ik ben, maar dat ken ik van het begin van andere reizen. Het duurt altijd effe voor ik in mijn reis-flow kom. Ik wil altijd verder trekken of doorrijden aan het begin van een reis. Dat is niet altijd het beste plan. Mijn reis-enthousiasme deed me even overwegen om misschien al over enkele dagen te vertrekken naar ergens anders, maar ik heb me bedwongen, en een betaalbaar kamertje gevonden voor nog een extra week – ik had al een kamer tot overmorgen 3/6 – dus voila het is beslist: ik blijf tot de 10de in Hong Kong.

Wat ik daarna ga doen weet ik nog niet precies; plan A was naar de Filippijnen gaan maar het weer blijft daar nogal slecht…. Ik weet wél al dat het geen stad meer zal zijn, en dat ze er geen Kantonees zullen spreken. Verder geen klachten hier. Gisteren erg lekker Indisch gegeten, vandaag erg lekker Koreaans. Ik ga morgen toch eens een lekkere Chinees moeten vinden…

 

Ik kan niet wachten om ergens op een eiland of op een boot te zitten, en elke dag te duiken. Maar eerst ga ik Hong Kong binnenste buiten keren, en jullie er alles over vertellen. Zo bespaar ik jullie de moeite van het zelf te moeten doen.

Graag gedaan.

Rik


Posted in Hong Kong, Update

Nog meer plannen

 

Hier zijn nog een paar dingen die ik tegenkwam op travelblogs en in reisgidsen en die ik graag zou willen doen…

 

  • Oerang Utans zien in Indonesië (Op Borneo)
  • Komodo-varanen zien in Indonesië (Op euh Komodo)
  • Leren golfsurfen op de Filipijnen
  • Kamperen in Hong Kong
  • Stand up in Hong Kong, Manila, Singapore en misschien nog wel op meer plekken.
  • Duiken van op een afgedankt boorplatform in Maleisië
  • Een moto kopen in Ho Chi Minh-stad en ermee naar Hanoi rijden. Of andersom.
  • Een paar weken wonen in Chiang Mai.
  • Een tijdje wonen op een boot.

 

Oerang Oetan

Oerang Oetan

 


Posted in Antwerpen, Plannen

Kamer met uitzicht

 

Dit is een filmpje dat ik gemaakt heb met mijn GoPro, met het zicht vanuit het raam van mijn woonkamer in Antwerpen.

Voor als ik het ooit weer eens mis.


Posted in Antwerpen, filmpje, timelapse